arthurbrouwer.reismee.nl

Colombia: The End

Na Quito vervolgde de reis zich richting Colombia. De afstand van slechts 600 km duurde bijna 20 uur, niet heel ongewoon doordat er een grensovergang tussenzit. Dat betekent taxi, bussen, taxi, lopend de grens over, stempelen, weer een taxi en  vanaf het eerste normale dorp in Colombia een bus naar Cali, de derde grootste stad van Colombia. Ik reisde nog steeds samen met de Israëlier en een Chileen, wat zo is gebleven tot nu. Ik zit nu op Cartagena airport om naar het zuiden van het land te vliegen, om zo op tijd in Quito te zijn. Op de weg naar Cali had ik de Israëlier goed bang gemaakt met de verhalen van de Farc, die nog steeds actief schijnt te zijn in en om de grensstreek waar wij doorheen moesten. Op internet werd het nemen van de bus door dat gebied afgeraden en een vlucht aangeraden, maar volgens de reisgids en de locals is de Panamerican highway veilig. En dat was precies de weg die wij moesten afleggen. Dus geen probleem! Onderweg kwamen we veel militaire posten tegen en werd onze bus twee keer onderzocht. De regering bewaakt deze belangrijke handelsweg erg goed. 
 
Cali was mij beloofd een mooie stad te zijn door een zakenman met wie ik in Lima in de bus heb gezeten. We hadden een leuk hostel en dat was maar goed ook, want Cali zelf had niets te bieden. Dus hebben we die middag maar flink veel vlees ingekocht, biertjes, drank, popcorn en hapjes, om zo een grote barbecue voor ons drieen te organiseren. Die heeft ons de hele middag en avond bezig gehouden en onder het genot van de waterpijp werd het flesje drank aangebroken die ons uiteindelijk de stad in bracht. Cali, de stad van de salsa en met de mooiste meisjes van Colombia, was leuk op woensdagavond en om de haverklap krijg je hier cocaïne aangeboden, dus de geruchten over Colombia zijn bij deze bevestigd. Maar toch was het niet zo'n succes dat we een dag langer wilden blijven, dus na een dag zetten we onze reis voort richting Medellín, de tweede stad van Colombia. Daar aangekomen had Rik de koffie al klaar. Na 1,5 maand zouden we elkaar hier toevallig tegenkomen en de toevalstreffer voor hetzelfde hostel was ook niet groot, aangezien er maar twee goede zijn in Medellín. Met zijn vieren nu hebben we Medellín en het nachtleven verkend. Het was leuk om weer eens met Rik te reizen en dezelfde reisverhalen van een andere kant te horen.
 
Daarna had ik nog slechts elf dagen tot mijn vliegtuig naar Amsterdam en het enige wat ik nog wilde zien was het Carribisch gebied in het noorden van Colombia. Dus we vervolgden onze weg naar Cartagena, de grootste stad in het Carribisch gebied. Daar aangekomen viel het strand heel erg tegen en het was een sombere dag. Zo hadden we ons de Caribbean niet voorgesteld. We wisten dat Playa Blanca bestempeld werd als het mooiste strand in de omgeving van Cartagena, dus we zijn de volgende dag daar naartoe gereisd met een dagrugzakje en wat voedsel. Het strand ligt afgelegen en het zou bijna drie uur duren om daar te komen, met vier verschillende soorten vervoer. Gelukkig konden we na een stukje boot onze weg vervolgen per motortaxi, wat ons een uur gescheeld heeft. Vantevoren wisten we al dat de terugweg op dezelfde dag geen succes zou worden en we hadden ons dan ook voorbereid op een nachtje aan het strand. Daarvoor hadden we alles meegenomen en het succes was daar: Ongelooflijk mooi strand, water van boven de 30 graden, een goede sigaar en slapen in hangmatjes aan het strand.
 
Toen we eenmaal terug in Cartagena waren moest ik me buigen over een dilemma. Ik had nog uiterlijk vier dagen voordat ik moest beginnen aan mijn terugtoch naar Quito, maar er lag nog een ongelooflijk mooi nationaal Park vijf uur rijden van Cartagena vandaan, in Santa Marta, waar een of twee nachten tot een must zou behoren in Colombia. Omdat deze informatie van andere reizigers kwam, hechte ik hier veel waarde aan en de volgende dag zijn we naar Santa Marta vertrokken. Dit eiste wel het een en ander geregel, want vier dagen was te kort om erheen te reizen, het park twee dagen te bezoeken en terug te komen naar Quito. Dus na veel afwegingen heb ik uiteindelijk een vlucht geboekt, wat me een dag reizen scheelt. Daardoor hoefden we niet abrubt afscheid te nemen, kon ik gewoon doen wat iedereen in ons reisgezelschap verwachtte en kon ik een nacht slapen in het nationaal park. De tol in geld en moeite die ik ervoor moest betalen was groot, maar toen ik andere reizigers vroeg naar het park en zeiden dat het 'amazing' was, ben ik overstag gegaan.
 
Op de dag van het bezoeken van het park regende het pijpenstelen. De Israëlier en de Chileen hadden nog niet echt door dat ik hier heel veel moeite, reistijd en geld in had gestoken, dus Rik en ik moesten ze die dag echt aanjagen om zo veel mogelijk uit het park te halen. Het was een drie-urige hike naar het mooiste strand van het park, en de paden waren bedekt met zoveel modder dat er vaak een omweg door de dichte struiken langs de weg gezocht moest worden. Het was een vermoeiende tocht waarbij we helemaal doorweekt en vies zijn geraakt, maar de omgeving was adembenemend mooi. Het was niets minder dan tropisch regenwoud, helemaal dichtbegroeid met enorm veel groen. Na drie uur ploeteren in de natuur kwamen we bij ons strand aan. Daar hebben we heel hard gechilled en de Israëlier had de hele dag met zijn waterpijp lopen sjouwen om een mooie afscheidsavond voor mij te hebben. We hadden zelf een olielampje gemaakt van een leeg bierblikje en wat olijfolie van het restaurantje en de avond was een geslaagde laatste avond. Met aan de ene kant het uitzicht op het regenwoud, aan onze voeten de Caribbische zee en haar ontzettend mooie kust hebben we tot laat in de nacht op het strand gezeten. De volgende dag zijn we in rap tempo terug gejakkerd en hebben we noig snel een kop koffie in het hostel gedronken, waarna ik terug zou vertrekken naar Cartagena, om daar nog hopelijk diezelfde nacht aan te komen zodat ik de volgende ochtend mijn vlucht kon halen. 
 
Bij de receptie van mijn hostel zeiden ze echter dat ik een klein probleempje had, want de laatste bus naar Cartagena was om 16.30u en die was zojuist vertrokken. De eerstvolgende zou gaan om 05.00u 's morgens, maar dat was voor mij te laat. Omdat ik in mijn vijf maanden in Zuid Amerika nog nooit tegen een onoplosbaar probleem aangelopen was, bedankte ik ze vriendelijk en zei dat ik wel een oplossing zou vinden. Ik had geïnformeerd en er waren drie opties: Naar een tussenliggend dorp reizen en vanuit daaruit liften, een taxi nemen (80 dollar) of hopen dat er van daaruit 's avonds laat nog een bus ging. Ik had in het hostel al een bordje gemaakt om te liften, want dat leek me niet moeilijk aangezIen alle vrachtwagen langs Cartagena moesten.  Gelukkig bleek er bij aankomst in het tussenliggende stadje nog een late bus te zijn, en die heeft mij om middernacht afgezet in de stromende regen op de terminal. Vanuit daar heb ik een dure taxi moeten nemen naar het centrum, om vervolgens te voet een aantal hostels in de nacht aan te kloppen. Bij het derde hostel was ik doorweekt maar hadden ze plek en toen ik eindelijk bijna lag te slapen bleek het bed wat ze me hadden aangewezen al bezet te zijn. Dus de jongen die uit de stad kwam moest in mijn bed en ik moest om 01.30u nog eens verkassen, erg prettig.
 
De volgende ochtend ben ik nog even snel de stad ingelopen omdat ik vijf dagen ervoor een leuke souvenir zag. Maar helaas was de winkel dicht en ik moest nog rennen om het hostel op tijd te halen voor de taxi naar het vliegveld. Daar kwam ik bezweet aan en vier uur later was ik in het zuiden van Colombia. Daar heb ik vijf uurtjes gewacht voor een nachtbus naar de grens en ben vanmorgen de grens overgelopen. Vanmiddag ben ik hier aangekomen, wat souvenirs gekocht, een spijkerbroek en zo naar bed. Wat kunnen de laatste paar dagen van de reis vermoeiend zijn! Maar geen nood, morgen bijna de hele dag nog om te chillen en dan om 17.45u...Bye bye Zuid Amerika! Het was mooi, ik heb genoten maar nu wel zin om naar huis te gaan. Mijn laatste avondje is aangebroken en ik zal hier niet meer terugkomen. Voorlopig. Want als ik over een aantal jaar weer genoeg geld voor een ticket heb....

Reacties

Reacties

frans lammertink

Wat een verhaal Arthur! Je kunt altijd nog geld voor een volgende reis verdienen door reisverslagen te maken. Mooie afronding en helemaal in de stijl van je reis. Tot in BB!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!